EMOCJE, OPOWIEŚĆ, zbiory komórek

KIEDY ZGASNĄ ŚWIATŁA

Gdy byliśmy mali, nauczyciele rozliczali nas pod koniec lekcji z tego, czego się nauczyliśmy. Później gasły światła i szliśmy domów.

Nasze życie wygląda podobnie. Jest ono nauczycielem, a my musimy bardzo uważnie go słuchać i solidnie przykładać się do nauki. Problem w tym, że gdy zgasną światła, nas nie czeka powrót do domów. Jedynie wspomnienia bliskich oraz wyryty w skale odcisk tego, co po sobie zostawiliśmy.

W BLASKU REFLEKTORÓW

Każdy z nas jest aktorem. Wszyscy mamy jakąś rolę do odegrania. Jedni odnajdują się w kreacjach bohaterów, inni przywdziewają szaty błaznów lub antagonistów sztuki. Są też tacy, którzy pozują na mędrców, a jeszcze inni nimi po prostu są. Często o tych ostatnich nikt nigdy nie będzie miał okazji usłyszeć. Na deskach teatru, którym jest nasze życie, mierzyć musimy się z różnymi fragmentami sztuki.

Aktów i scen jest wiele. To od nas zależy, jak je zagramy.

Ludzie mówią, że ‚wszyscy z nas mają jedynie pięć minut, by pokazać swoją wartość’. Ja się z tym nie zgadzam. Uważam, że mamy na to, całe życie. Zgadzam się natomiast z tym, że tylko odważni i inteligentni ludzie, potrafią dobrze je wykorzystać.

Dla jednych życiowym osiągnięciem będzie zarobienie milionów, innych te okruchy nie zadowolą i sięgną po miliardy. Będą też tacy, którzy za nadrzędny cel swojego życia postawią sobie wychowanie dzieci i przekazanie im właściwych wartości. Są to ludzie wielcy, których darzę ogromnym szacunkiem. Bo prawdą jest, że tylko odważni potrafią uciekać i być egoistami, ale jeszcze większą odwagą jest poświęcić całe swoje życie innym. O nich nie będzie głośno, świat nie ogrzeje się w ich blasku. Dadzą oni światu natomiast coś bardziej wartościowego – kolejne pokolenia osób o czystych sercach.

Inni postanowią natomiast tworzyć. Będą chcieli zostawiać po sobie coś więcej. Piosenki, firmy, melodie, dzieła literatury, produkty. Im też należy się uznanie. To wspaniali aktorzy, ludzie czynu, dizajnerzy, muzycy, architekci, dziennikarze, pisarze i cała masa innych. Ich odcisk będzie trwały i niepodważalny. O ile ktoś nie postanowi dokonań tych ludzi kwestionować.

Będą także i Ci, którzy zawsze będą twierdzić, że ktoś odgórnie narzucił im rolę i nigdy nie będzie dane im się przebić z tym, co mają do powiedzenia publiczności. To ludzie smutni, zamknięci w błędnym kole myślenia, że ktoś ponad nimi pociąga za sznurki, a oni sami są jedynie marionetkami w rękach kogoś znacznie potężniejszego. Tego nie życzę nikomu, bo jest bardzo ciężko wyrwać się z matni takiego myślenia.

Ale z drugiej strony bardzo często wcale mi ich nie jest żal. Bo jestem zdania, że każdy z nas dostaje to, na co sam sobie zapracował. O im nie chce się chwycić za nóż i przeciąć te niewidzialne sznurki. Wolą tłuc się ze swoimi myślami i obwiniać wszystko wokół za swoją niedolę, jednocześnie nie zauważając, że zwyczajnie nie nauczyli się tekstu.

TEATR JEDNEGO AKTORA

Niezależnie jednak od tego, którą drogę wybierzecie, czy może także postanowicie kroczyć paroma równocześnie, to pamiętajcie o jednym – wasz czas jest ograniczony. Wasze pięć minut, co całe wasze życie, a ono jest niesamowicie ulotne. Ani się obejrzycie, a ktoś przepłynie wam ono między palcami. Nie pozwólcie na to, by się ono zmarnowało. To wasz teatr, wasza rola i wasze nazwisko widnieje teraz na afiszach po drugiej stronie ulicy. Ludzie patrzą na was i oczekują spektaklu. To wasi bliscy, osoby, dla których jesteście ważni, a także ludzie, których prawdopodobnie nie znacie.

Macie jedną szansę, by zagrać tak, aby pod koniec, na sali rozległ się ogromny aplauz, a pod wasze stopy poleciały czerwone róże.
Bo gdy zgasną światła pozostaną tylko wspomnienia o tym, kim byliście i co po sobie zostawiliście.

Postarajcie się tego nie spierdolić.

Aha, prawie bym zapomniał – kliknij TUTAJ like’a, a od dziś i ty, i ja będziemy szczęśliwi. Możesz także zacząć obserwować mnie na moim PROFILU PRYWATNYM i dzięki temu jako pierwszy będziesz dostawał informacje o najnowszych wpisach.
Przypominam jednocześnie, że każdy wulgarny, chamski czy choć trochę niemiły, względem mnie lub moich czytelników, komentarz zostanie natychmiast usunięty. To mój dom i to mi ma być tutaj wygodnie.

Poprzedni post Następny post

Mało? Mam dla ciebie parę propozycji:

  • Dot

    Ten wpis jest tak niesamowity, prawdziwy i szczery, że aż nie wiem, co napisać.

    „Na deskach teatru, którym jest nasze życie, mierzyć musimy się z różnymi fragmentami sztuki.” <3

    "ktoś odgórnie narzucił im rolę i nigdy nie będzie dane im się przebić z tym, co mają do powiedzenia publiczności." *nigdy nie będzie im dane

    "pamiętajcie o jednym – wasz czas jest ograniczony. Wasze pięć minut, co [chyba powinno być TO] całe wasze życie, a ono jest niesamowicie ulotne. Ani się obejrzycie, a ktoś przepłynie wam ono między palcami. Nie pozwólcie na to, by się ono zmarnowało." Prawdziwe.

  • Ross

    „Tylko odważni potrafią uciekać i być egoistami”. Nurtuje mnie to stwierdzenie. Mógłbyś sprecyzować jakie postawy miałeś na myśli?
    Sztukę ucieczki opanowałam do perfekcji ale nie postrzegam jej jako aktu odwagi, raczej słabości z którą chcę walczyć. Dawniej byłam przekonana że wymaga siły, ale zrozumiałam że prawdziwą siłą obdarzone są osoby od których uciekliśmy, a które cierpliwie czekają na nasz powrót.